Włochaty żelek

Poczułem głód. To już trzeci dzień od kąd zostałem wykopany,przez te trzy dni nic nie jadłem. Nie umiałem nic upolować. Doooobra
przyznaję się! Nie umiem polować! No ale u dzieci w sierocińcu cukierki same wpadały mi do pyska. A tu słodycze mają cztery nogi, dzięki którym mogą
uciekać, oraz twarde kopyta i rogi do obrony. Widać tutejsze słodycze nie lubią być zjadane. Mi to jednak nie było zbytnio na łąpę. Nagle się potknąłem i wleciałem w krzaki,
za krzakami było strome zbocze po którym się sturlałem. Zatrzymałem się dopiero z łoskotem uderzając o pień drzewa.
Siedziałem chwile skołowany, kiedy gałęzie drzewa ugięły się, i cały śnieg spadł za mnie. Zacząłem parskać i potrząsać łepkiem żeby pozbyć się śniegu.Nagle coś zwietrzyłem.
Wyjrzałem zza krzaków. zobaczyłem coś czerwonego. Migało przede mną, ruszało się.Wyglądało jak żelek... Oblizałem się. Ciekawe czy to żeczywiście jest
cukierek. Po minucie przypatrywania się temu czemuś, rzuciłem się na to, i przydeptałem, zacząłem ssać. Nie przyjemną niespodzianką była... Sierść. Zacząłem się krztusić
czerwonymi kłakami, czerwonymi jak krew, która popłynęła mi z pyska gdy wielki czarny basior kopnął mnie mocno, odskakując z obrzydzeniem.
Kolejną nieprzyjemną niespodzianką było to że czerwony żeluś którego przed chwilą ssałem, był w rzeczywistości...
- MÓJ OGON! -wrzasnął
----------------------------------------------------------------------------
Hage? Sory że krótko i nudno, mam nadzieję że nie zanudziłem na śmierć